Greek English French German Italian Russian Spanish

Διεθνείς και Τοπικές Διοργανώσεις ......

Πλούσια Οπτικοακουστική Βιβλιοθήκη.......

Ίδρυση του Συλλόγου...

 

...

Ζωντανός και ραγδαία εξελίξιμος σύλλογος......

Χορός Μουσική Ήθη Έθιμα...

 ...

Βιβλία CD/DVD Ημερολόγια ...

 ...

, , , , , , , , , , , ,

Η Ε. Μ. Λ. Φιλιππούπολης, τιμήθηκε στη Ravenna της Ιταλίας...

, , , , , , , , , , , ,

Η Ε. Μ. Λ. Φιλιππούπολης, τιμήθηκε στη Ravenna της Ιταλίας...

, , , , , , , , , , , ,

Η Ε. Μ. Λ. Φιλιππούπολης, τιμήθηκε στη Ravenna της Ιταλίας...

, , , , , , , , , , , ,

Η Ε. Μ. Λ. Φιλιππούπολης, τιμήθηκε στη Ravenna της Ιταλίας...

611
612
815
816
817
818
1013
1013
1013
1013

Ανατολική Ρωμυλία

   Με το όνομα Ανατολική Ρωμυλία ή Ρουμυλία ονομάστηκε επίσημα η περιοχή της βόρειας Θράκης από τη Συνθήκη του Βερολίνου (1878) με την οποία και μετετράπηκε η θρακική αυτή περιοχή σε αυτόνομη επαρχία, υπό την επικυριαρχία του Σουλτάνου της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Σήμερα ανήκει στην Βουλγαρία, και εκτείνεται από τη Φιλιππούπολη ως τις ακτές του Εύξεινου πόντου.

   Από τα τέλη του 14ου αιώνα έγινε επαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Απέκτησε ημι-αυτόνομο καθεστώς με τη Συνθήκη του Βερολίνου το 1878 που αναθεώρησε την προ λίγων μηνών υπογραφείσα Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου μεταξύ της Ρωσίας και των Οθωμανών. Η συνθήκη προέβλεπε χριστιανό κυβερνήτη, που θα οριζόταν με σύμ­φωνη γνώμη της Τουρκίας και των Μεγάλων δυνάμεων. Την εσωτερική τάξη θα διασφάλιζε τοπική εθνοφρουρά, που θα σχηματιζόταν από ντόπι­ους πολίτες. Η πρωτεύουσα της επαρχίας ήταν το Πλόβντιβ (γνωστό και ως Φιλιππούπολη) και τελικά κυβερνήτης ορίστηκε ο πρίγκηπας Αλέξανδρος Βάττενμπεργκ ως Αλέξανδρος της Βουλγαρίας.

   Μετά την επικράτηση 1884, ως ηγεμόνα της Ανατολικής Ρωμυλίας του Βούλγαρου Γαβριήλ Κρέστεβιτς και συνακόλουθα την άνοδο στα υψηλότερα αξιώματα του κρατικού μηχανισμού της βουλγαρικής εθνοφυλακής ο τότε Βασίλειος Αγχιάλου απομακρύνεται από την έδρα του και διδάσκει στην Θεολογική Σχολή της Χάλκης. Επιστρέφει για λίγο στην Αγχίαλο, αλλά οι αντιδράσεις των Βουλγάρων ανάγκασαν το πατριαρχείο να τον εκλέξει στα τέλη του 1884 Μητροπολίτη Σμύρνης, αξίωμα που διατήρησε ως το θάνατό του.

   Στις 6 Σεπτεμβρίου 1885 με την σύμφωνη γνώμη του πρίγκηπα Αλέξανδρου Βάττεμπεργκ, εθνικιστές Βούλγαροι της Ρωμυλίας οργάνωσαν πραξικόπημα ενάντια της Τουρκικής ηγεμόνευσης και κήρυξαν την ένωση της επαρχίας με το Πριγκηπάτο της Βουλγαρίας. Η Τουρκία δεν αντέδρασε, αλλά η Ρωσία εκδήλωσε την αντίθεσή της στην πρωτοβουλία της Βουλγαρίας με την διαταγή του τσάρου Αλέξανδρου Γ' να αποχωρήσουν όλοι οι Ρώσοι αξιωματικοί και σύμβουλοι του Βουλγαρικού στρατού. Η Σερβία και Ελλάδα διαμαρτυρήθηκαν για την καταπάτηση της συνθήκης του Βερολίνου. Η Σερβία κήρυξε πόλεμο εναντίον της Βουλγαρίας στις 14 Νοεμβρίου με την απαίτηση να της παραχωρηθεί ένα κομμάτι της Ανατολική Ρωμυλίας, αλλά ηττήθηκε στην μάχη της Σλίβνιτσα (17-19 Νοεμβρίου). Ο Βουλγαρικός στρατός προέλασε στην Σερβία και τελικά συμφωνήθηκε ανακωχή όταν η Αυστρουγγαρία απείλησε να μπει στο πόλεμο στο πλευρό της Σερβίας. Μετά τον πόλεμο η Συνθήκη του Βουκουρεστίου (3 Μαρτίου 1886) επανέφερε τα προπολεμικά Σερβοβουλγαρικά σύνορα και άφησε την Ανατολική Ρωμυλία και την Βουλγαρία ενωμένες.

   Τον Απρίλιο του 1886 οι στόλοι πέντε ευρωπαϊκών Δυνάμεων απέλεισαν τα λιμάνια της Ελλάδας, η οποία είχε κηρύξει επιστράτευση ήδη από το Σεπτέμβριο του 1885, στα πλαίσια της κρίσης που προκάλεσε η προσάρτηση της Ανατολικής Ρωμυλίας από τη Βουλγαρία.
   Στις αρχές του 20ου αιώνα, στα πλαίσια της δημιουργίας του Βουλγαρικού εθνικού κράτους, έγιναν διωγμοί των Ελλήνων και της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας που είχαν ως αποτέλεσμα την ανταλλαγή πληθυσμών και την μεταφορά στην Ελλάδα των Ελλήνων της Αν. Ρωμυλίας. Ειδικότερα, το 1906, με τον νόμο "Περί Δημοσίας Εκπαιδεύσεως" του 1891, καταργήθηκαν τα Ελληνικά σχολεία και εγκαταστάθηκαν σ' αυτά Βούλγαροι δάσκαλοι. Στην έδρα της Ελληνικής Μητρόπολης της Φιλιππούπολης και άλλων πόλεων εγκαταστάθηκαν Βούλγαροι Μητροπολίτες. Στις 16 Ιουλίου 1906, μετά από ανθελληνικά δημοσιεύματα Βουλγαρικών εφημερίδων, έγινε μεγάλο συλλαλητήριο και ταραχές κατά τις οποίες βουλγαρικός όχλος κατέστρεψε σπίτια, εκκλησίες και σχολεία των Ελλήνων σε όλες τις πόλεις της Αν. Ρωμυλίας. Μετά από αυτά τα γεγονότα, περίπου 37.000 Έλληνες της περιοχής πέρασαν στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκαν κυρίως στην περιοχή της Θεσσαλίας, ενώ άλλοι παρέμειναν στη Βουλγαρία.

   Η επαρχία είναι γνωστή σήμερα μεταξύ φιλοτελιστών , καθώς εξέδωσε δικά της γραμματόσημα από το 1880 εως το 1885 .

Πηγή wikipedia.org

Η Γυναικεία Παραδοσιακή Φορεσιά του Καβακλί της Ανατολικής Ρωμυλίας

Τα κύρια στοιχεία της γυναικείας φορεσιάς με τη σειρά που φοριούνταν είναι: 

1. Τα εσώρουχα: Οι γυναίκες φορούσαν φανέλα μάλλινη πλεκτή και μισοφόρι από υφαντό βαμβακερό ύφασμα, για να μην λερώνει το πουκάμισο. 

2. Το πουκάμισο «πχάμσου»: Το πουκάμισο ήταν βαμβακερό υφαντό στον αργαλειό λευκού χρώματος. Τα μανίκια και το μπούστο ονομαζόταν «πάρτα» και ήταν μπλε χρώματος, το κάτω μέρος ήταν βαμμένο με λουλάκι σε χρώμα ανοιχτό μπλε. Τα κεντρικά κομμάτια πίσω και μπροστά ήταν στο φάρδος του αργαλειού και λέγονταν «μάνες», ενώ τα πλαϊνά ήταν λοξά (στενά πάνω και φαρδιά κάτω) και ονομαζόταν «βαγκιόλια». Το πουκάμισο στην «ποδιά» του είχε πάνω του κεντημένα σχέδια με μεταξωτή κλωστή. Τα κεντήματα αυτά ήταν σε διάφορα σχέδια, πιο εντυπωσιακά στις κοπέλες και τις νέες γυναίκες, ενώ στα μικρά κορίτσια και στις ηλικιωμένες γυναίκες ήταν πιο απλά. Τα σχέδια αυτά είχαν διάφορα ονόματα, όπως «τσιάρκια», «μηούδια», «παπάδες» κ.λπ. Όλα τα κεντήματα στα πουκάμισα γίνονταν με μεταξωτή κλωστή και τα χρώματα που συνηθίζονταν ήταν το μπλε, το πράσινο, το μαύρο, το κροκί, το βυσσινί, το κόκκινο. 

3. Το φόρεμα «η τσούκνα»: Η τσούκνα ήταν μάλλινο αμάνικο φόρεμα υφαντό στον αργαλειό και φοριόταν επάνω από το πουκάμισο. Αφού την έραβαν, την έβαφαν σε μαύρο χρώμα και στη συνέχεια την έριχναν στη νεροτριβή για να μαλακώσει το ύφασμα. Έπειτα ακολουθούσε το κέντημα της με βαμβακερή και μεταξωτή κλωστή μπροστά στον κόρφο και στην «ποδιά». Τα κεντήματα στον κόρφο διέφεραν από τσούκνα σε τσούκνα -διαφορετικά σχέδια σε νέες και ηλικιωμένες- και είχαν χαρακτηριστικά ονόματα, όπως «μύγδαουα», «σταφυούδια» κ.λπ. Το φόρεμα των ηλικιωμένων ονομάζονταν «ουβαλνό» από το μαύρο χρώμα που κυριαρχούσε. 

4. Το ζωνάρι «ζνάρ(ι)»: Τα ζωνάρια γίνονταν από μάλλινο υφαντό στον αργαλειό σε τρεις τύπους -σε σχέση με την ύφανση- «αδίμτου» (δίμιτο), «μαρματοδίμτου» και «μουκαντέινου». Το τελικό μάκρος του ζωναριού έφτανε τα τρία μέτρα και οι άκρες του, που ήταν λοξές, κατέληγαν σε κρόσια και μικρές φούντες. Το ύφασμα ήταν ριγωτό με φαρδιές και στενές ρίγες σε διάφορα χρώματα, κυρίως κόκκινο, πράσινο, μπλε, κροκί, άσπρο και μαύρο. Στα ζωνάρια των ηλικιωμένων κυριαρχούσαν τα σκούρα χρώματα. Το ζωνάρι το τύλιγαν στη μέση πάνω από την τσούκνα και στο τέλος την άκρη τη στερέωναν με την «κάντζιου», ένα μικρό ασημένιο νόμισμα με δύο γαντζάκια στις δύο άκρες. 

5. Η ποδιά «πιστίρκα»: Η ποδιά υφαινόταν στον αργαλειό με μάλλινη κλωστή και σε ύφανση «πουλτό». Το στημόνι ήταν κόκκινο, αλλά και στο υφάδι κυριαρχούσε το κόκκινο χρώμα, το οποίο συναντάται σε δύο τύπους: σκούρο «κρασάτο» και πιο ανοιχτό «αλνίτικο» (της φωτιάς). Οι ποδιές των νέων γυναικών ήταν σε δύο τύπους: α) με κόκκινο φόντο και υφαντά τα διακοσμητικά μοτίβα, σε τρεις ή πέντε σειρές και β) με κόκκινο φόντο, υφαντά τα πλαϊνά μοτίβα και στο κέντρο κεντημένα μια σειρά λουλούδια, τα «παγούνια». Την ποδιά με το κέντημα στο κέντρο τη φορούσαν κυρίως οι ελεύθερες κοπέλες. Οι ποδιές των ηλικιωμένων είχαν υφαντό διάκοσμο σε οριζόντια διάταξη, όπου κυριαρχούσαν τα σκούρα χρώματα. Όλες οι ποδιές στο κάτω μέρος κατέληγαν σε μια σειρά φούντες. Η ποδιά δένονταν πάνω από το ζωνάρι με χρωματιστά κορδόνια, πλεχτά στο χέρι, τα «μπλαζντίρα». 

  

6. Τα πανωφόρια: 
α) Το τσιπούνι «τσιουπούνι»: Το τσιπούνι ήταν γιλέκο με μανίκια υφαντό στον αργαλειό μαύρου χρώματος, που κατασκευάζονταν από τον «τερζή» στη νεροτριβή. Τα τελειώματά του διακοσμούνταν με μαύρο γαϊτάνι και πολλές φορές επενδύονταν με γούνα 
β) Ο «κλειστός»: Ο κλειστός ήταν μακρύ αμάνικο πανωφόρι υφαντό στον αργαλειό μαύρου χρώματος, που κατασκευάζονταν στη νεροτριβή και ράβονταν από τον «τερζή». 
γ) Η «γούνα»: Η γούνα ήταν μακρύ πανωφόρι με μανίκια υφαντό στον αργαλειό μαύρου χρώματος, που κατασκευάζονταν στη νεροτριβή και ράβονταν από τον «τερζή». Η γούνα επενδύονταν από γούνα αρνιού. 
δ) Η «κάπα»: Η κάπα ήταν μακρύ αμάνικο πανωφόρι από πολύ χοντρό ύφασμα υφαντό στον αργαλειό, που κατασκευάζονταν στη νεροτριβή και ράβονταν από τον «τερζή». 

7. Οι κάλτσες «τζιαράπια»: Οι κάλτσες ήταν χρώματος λευκού και μαύρου, πλεχτές στο χέρι και έφταναν ως το γόνατο. Εκτός από τις κάλτσες, εντός του σπιτιού, φορούσαν και τερλίκια. 

8. Τα καλτσούνια: Τα καλτσούνια ήταν ένα είδος κάλτσας λευκού χρώματος, που κατασκευάζονταν στη νεροτριβή, και κάλυπτε ολόκληρη τη γάμπα. Τα καλτσούνια φορέθηκαν λίγα χρόνια μετά την προσφυγιά και έπειτα εγκαταλείφθηκαν. 

9. Τα υποδήματα: Οι γυναίκες, τις Κυριακές και στις γιορτές, φορούσαν μαύρα παπούτσια με χαμηλό τακούνι, τις «κοντούρες». Όταν δούλευαν στα χωράφια φορούσαν τα «γουρουνοτσάρουχα», που κατασκευάζονταν συνήθως από δέρμα βοδιού. 

10. Τα κεφαλοκαλύμματα: Οι γυναίκες είχαν μακριά μαλλιά που τα έπλεκαν κοτσίδες. Τις γιορτινές μέρες στο κεφάλι φορούσαν μάλλινο «τσιουμπέρ(ι)» (τσεμπέρι), σε χρώμα καφέ, πράσινο ή γαλάζιο με κόκκινα τριαντάφυλλα γύρω γύρω. Από κάτω φορούσαν το «ντουρά», μισό τσεμπέρι γαλάζιο ή πράσινο. Στη δουλειά φορούσαν μαντίλια άσπρα βαμβακερά ή άσπρα καρό λινά. Ακόμη φορούσαν και το «μισάλι», που ήταν γαλάζιο βαμβακερό μαντίλι υφαντό στον αργαλειό. Είχε κέντημα στη μία πλευρά και κρόσια με φούντες μεταξωτές πολύχρωμες από την άλλη. Τα «μισάλια» ήταν τα επίσημα μαντήλια, αφού τα φορούσαν οι κοπέλες στον αρραβώνα και τα φορούσαν οι αρραβωνιασμένες, οι νύφες και οι νιόπαντρες. 

11. Τα κοσμήματα: Τα κοσμήματα των κοριτσιών, ανάλογα με την οικονομική κατάσταση της οικογένειάς τους, ήταν: 
α) Το «δέμα»: μια σειρά από μικρά χρυσά φλουριά πάνω από το μέτωπο στο σημείο που έδενε το τσεμπέρι. 
β) Η «μπάπκα»: μια διπλή σειρά από μεγάλα χρυσά φλουριά, που στερεώνονταν μπροστά από το «δέμα» και στο κέντρο του μετώπου. 
γ) Το «γκιρντάνι»: γιορντάνι με μία ή τρεις σειρές φλουριά. 
δ) Το «κολιέ»: από κεχριμπάρι. 

Πηγή: "ΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΡΩΜΥΛΙΑΣ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΙΑ"

Προσθήκη νέου σχολίου

Plain text

  • Δεν επιτρέπονται ετικέτες HTML.
  • Διευθύνσεις ιστού και e-mail μετατρέπονται αυτόματα σε παραπομπές.
  • Αυτόματες αλλαγές γραμμών και παραγράφων.
5 + 1 =
Solve this simple math problem and enter the result. E.g. for 1+3, enter 4.
Με την υποβολή της φόρμας, αποδέχεστε την πολιτική ιδιωτικότητας του Mollom.
  • Increase
  • Decrease
  • Κανονικό

Current Zoom: 100%

Δραστηριότητες

ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΡΩΜΥΛΙΑ

 Με το όνομα Ανατολική Ρωμυλία ονομάστηκε επίσημα η περιοχή της βόρειας Θράκης από τη Συνθήκη του Βερολίνου (1878) με την οποία και μετετράπηκε η θρακική αυτή περιοχή σε επαρχία, υπό την κυριαρχία του Σουλτάνου.Περισσότερα

ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Χατζημιχάλη 62,
       41334, Λάρισα, Ελλάδα
       Tel - Fax: 2413015081